Outra paz é posible: un chamamento a partidos e movementos sociais

A iniciativa Outra Paz é Posible decidiu publicar o seguinte texto, que pretenden facer chegar aos partidos políticos e movementos sociais, nun esforzo por xerar debate e mobilización. Polo tanto, cremos importante publicalo para unha maior difusión:

IMPULSAR OUTRA PAZ ALTERNATIVA Á QUE NOS PROMETE NO NOVO CICLO ELECTORAL

Ante estas eleccións, dirixímonos á sociedade e aos movementos polo cambio, pedindo a activación da nosa responsabilidade compartida para facer posible unha paz alternativa á que o sistema promete. Unha paz con fíos interconectados entre as diversas loitas que hoxe nos falan de cambio.

Estas eleccións coinciden cun novo ciclo de protesta no que converxen múltiples loitas, xunto con aspiracións de xustiza e esforzos por gañar dereitos tradicionalmente negados en beneficio dun "status quo" que defende ás clases poderosas e parasitas. O compromiso cunha paz que desafía a orde de preparación e reprodución da guerra, o rearmamento e a militarización ao servizo dos intereses dun capitalismo depredador e violento, busca tamén contribuír ao urxente cambio global en favor da vida, os coidados, os dereitos e a seguridade humana e ecosocial.

Denunciamos o incongruente compromiso coa paz armada que se nos ofreceu como horizonte político ata o de agora, co goberno aprobando un gasto militar crecente, tímidas sancións contra Israel e políticas de militarización e rearme. Hai que dicilo: as propostas de paz presentadas pola esquerda en conflitos anteriores foron residuais, voluntaristas e meramente decorativas. Aínda que proclaman un rexeitamento lexítimo da guerra e se comprometen a adoptar os principios pacifistas clásicos do pasado (non á OTAN e ás bases americanas, desarme, mediación en conflitos e cooperación para o desenvolvemento), non abandonaron nin a lóxica da guerra nin o modelo de defensa militar que sustenta o paradigma militarista, a política de intervención militar e bloques, nin a carreira armamentista, presentada como garantía de seguridade.

Non abonda con invocar a paz deixando intactas as estruturas que organizan os preparativos para a guerra. Tampouco abonda con pedir moderación no gasto militar se a súa lóxica se acepta como inevitable; nin con defender a diplomacia participando en alianzas que subordinan a política á disuasión armada. Tampouco abonda con propoñer medidas efectistas sen unha visión compartida de paz estrutural ou un proceso que a faga posible. A paz non debería ser un mero xesto simbólico nos programas electorais, senón un compromiso crible para construír unha alternativa política, social e institucional.

Non hai alternativa, ou non hai ambición de pensar e desenvolver unha? Unha proposta de paz crible debe afirmar certos principios mínimos:

1. Debe desafiar a orde actual de guerra e defensa e acompañar a aposta insumisa e a dinámica social de desmantelamento dos exércitos e o militarismo.

2. Debe reverter o rearme, promover políticas de desmilitarización e iniciar un ciclo de desarme con fondura que garanta a transferencia progresiva de recursos, capacidades e lexitimidade do militarismo cara a formas de seguridade humana e ecolóxica, cooperación e defensa popular non violenta. Non falamos de abandonar a protección da poboación, senón de preguntarnos que ameazas a poñen realmente en risco e que respostas a impiden, porque se queremos a paz, debemos construír estruturas para a paz, non seguir xestionando a preparación para a guerra.

3. Debe promover a desmilitarización das estruturas de defensa, as institucións, a economía, a acción internacional, a cultura, a convivencia e a nosa relación coa natureza, fomentando a xustiza ecosocial, a paz estrutural, o empoderamento social na defensa dos bens comúns e a implementación de prácticas coherentes para conseguilo.

4. Debe adoptar un proceso de transarme, que debería basearse, como mínimo, nestes eixos:

– Resistirse á guerra: Debe desvincularse da súa preparación e desmantelar as alianzas militares que perpetúan a lóxica do militarismo e a ameaza armada, deixar de enviar tropas a conflitos, repatriar as que xa están despregadas en 18 deles e promover a resistencia social á guerra e ás articulacións que a despregan.

– Desactivar a economía de guerra: prohibir a investigación militar e o comercio de armas, reverter o rearme e o gasto militar ata a súa eliminación, desmantelar ou converter a industria militar en produción socialmente útil, apoiar a obxección de conciencia no traballo e na ciencia e desinvertir do militarismo.

– Liderar unha arquitectura internacional de paz, coa participación activa dos pobos, os movementos sociais e as organizacións da sociedade civil, e con instrumentos de mediación, cooperación, apoio ás redes antibélicas e unha abordaxe non violenta dos conflitos.

– Substituír a seguridade militar pola seguridade humana e ecolóxica, desmantelando as estruturas militares e construíndo políticas públicas que protexan as vidas, os dereitos, os bens comúns e os ecosistemas da violencia estrutural e da lóxica depredadora da dominación capitalista.

– Redimensionar, desmilitarizar, desmantelar ou reconvertir os exércitos e as estructuras de defensa, de control social e securitarias, transferindo sucesivamente os seus recursos e capacidades a fins e políticas socialmente útiles que impidan as causas da inseguridade ecosocial do planeta.

– Democratizar a defensa transferindo competencias e recursos á sociedade e ás súas articulacións de cambio, para a súa implementación horizontal, transparente e democraticamente controlada pola axencia de paz e defensa.

– Desmilitarizar a sociedade, a educación e a cultura desafiando a normalización da violencia e promovendo a educación para a paz, a cooperación, os modos de vida alternativos e a resolución creativa de conflitos.

– Implicar activamente á sociedade nun modelo alternativo de defensa social (DPNV) a través de capacidades colectivas de resistencia civil, organización comunitaria, axuda mutua e facilitando novas prácticas de colaboración e de tutela e conquista de dereitos.

– Establecer salvagardas legais e institucionais para evitar o retorno ao rearme e facer irreversible, democrático e socialmente verificable un proceso dinámico de transarme dirixido á superación do militarismo.

– Construír unha estrutura estable de defensa social (DPNV) con formación, coordinación e participación cidadá, capaz de protexer a sociedade, os seus dereitos e as súas conquistas sociais sen reproducir a lóxica militar.

Esta non é unha lista de boas intencións nin un horizonte abstracto: esixe medidas, un calendarioa, un orzamento e rendición de contas. Debe detallar qué compromisos militares se revisarán, como reducir a dependencia da economía de guerra, que recursos se asignarán á protección da vida e como a sociedade participará no control da seguridade e a defensa.

Formulámoslles unha pregunta ás articulacións electorais de esquerda: que papel lle darán á loita pola paz? Limitaranse a propoñer a administración da orde vixente ou están dispostos a apoiar unha transición crible cara a outro modelo de seguridade?

Outra paz é posible porque xa existe nas loitas diarias dunha sociedade que está espertando, pero esixe a vontade e o compromiso de romper coa complicidade na paz armada e a suposta inevitabilidade do militarismo.

Facemos un chamamento á cidadanía e aos movementos sociais para construír a paz desde abaixo, coordinando o activismo nunha fronte ampla de resistencia ao militarismo a través dunha defensa social alternativa e unha lexítima desobediencia civil.

PARA PROMOVER OUTRA PAZ, ALTERNATIVA Á PROMETIDA NO NOVO CICLO ELECTORAL